“เลขศูนย์”

PAGE0 WEEKLY SHORT-STORY [1]


ยังจำช่วงเวลาในวัยเรียนของเราได้มั้ย มันมีเรื่องราวพิเศษอยู่หลายอย่างเลย แต่สิ่งที่เป็นความสุขของเด็กนักเรียนมากที่สุดก็คือการปิดเทอม ไม่ว่าจะเป็นเด็กประถม มัธยม ไปตลอดจนถึงมหาวิทยาลัย ถึงแม้จะเป็นช่วงอายุที่ต่างกันแต่ความรู้สึกดีใจและโหยหาช่วงเวลาปิดเทอมยังคงเหมือนเดิม กระทั่งเวลาผ่านไปจนอาทิตย์สุดท้ายของวันหยุดยาว ถึงแม้เราจะเกลียดหรือไม่ชอบการไปโรงเรียนมากแค่ไหน แต่วันแรกของการเปิดเทอม มักจะเป็นวันที่เรารู้สึกตื่นเต้นและตั้งตารอคอยสำหรับวันแรกของการไปโรงเรียนเสมอ

เราจำช่วงเวลานั้นได้ขึ้นใจ เครื่องเขียนหลายชิ้น ถ้าไม่ถูกซื้อใหม่ก็จะนำมาจัดเรียงให้เข้าที่เข้าทางและเป็นระเบียบ การจัดตารางเรียนเป็นเรื่องที่เราตั้งใจเป็นพิเศษ หนังสือและสมุดเรียงจากเล่มใหญ่ไปเล็ก รองเท้านักเรียนถูกนำออกจากชั้นวางเพื่อทำความสะอาด ขัดให้เงาเอี่ยม ชนิดที่ว่าตัวเองจะเดินเข้าโรงเรียนด้วยความมั่นใจกว่าใคร ถึงจะรู้สึกเสียดายวันปิดเทอมที่กำลังจะหมดไปอย่างช้า ๆ แต่ความตื่นเต้นสำหรับวันใหม่ที่ใกล้จะมาถึงก็มีอยู่ไม่น้อย

ในขณะที่คนรอบตัวก็ยังคงใช้ชีวิตต่อไป กลับกันความคึกคักภายในหัวใจได้ก่อตัวขึ้นมา จากที่ไม่มีกิจกรรมมากมายให้ทำก่อนคืนเข้านอน เรากลับเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ กลิ่นไม้ฟุ้งจาง ๆ ของดินสอ สมุดเล่มใหม่ แฟ้มเอกสารสีเหลืองแจ่มที่ได้มาจากร้านเครื่องเขียนลอยขึ้นมาแตะจมูก ราวกับว่ากลิ่นพวกนั้นมีอยู่จริง แล้วจึงลุกขึ้นมาทำอะไรบางอย่างเพื่อผ่อนคลายความตื่นเต้นของตัวเอง เชื่อว่าหลายคนคงเคยคุยกับตัวเองในกระจก ฝึกซ้อมประโยคเพื่อใช้ทักทายเพื่อนในห้อง ไม่รู้ทำไม…ไม่เจอกันแค่เดือนเดียวเอง แต่กลับตื่นเต้นกับการมาพบกันใหม่อีกครั้งเสียอย่างนั้น ถ้าถามว่าความตื่นเต้นจะพามนุษย์เตลิดไปไกลแค่ไหน ก็คงจะเป็น “ถึงแม้ว่าตัวยังมีชีวิตอยู่ในวันนี้ แต่จิตใจออกเดินทางไปอนาคตแล้วเรียบร้อย” ล่ะมั้ง

“เลขศูนย์” อาจจะคล้ายกับความรู้สึกเช่นนี้ในบางมุม ตื่นเต้นกับการจะได้พบเจอสิ่งใหม่ ๆ ซ้ำเดิม เหมือนรู้อยู่แล้วว่าเป็นเพียงความตื่นเต้นชั่วคราวที่เกิดขึ้นและหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ความตื่นเต้นนั้นได้สร้างร่องรอยและความทรงจำที่ไม่มีวันเก่าลงให้เราอยู่เสมอ