ถึง…ตัวผม ที่มีชีวิตและเติบโตในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง

PAGE0 WEEKLY SHORT-STORY [3]
นี่เป็นจดหมายที่ผมตั้งใจเขียนในไว้วันที่ตัวเองอายุ 20 ปี บริบูรณ์ เพื่อที่อีกสิบปีข้างหน้า ผมจะกลับมาเปิดอ่านมันอีกครั้ง

12 เมษายน
ถึง…ตัวผม ที่มีชีวิตและเติบโตในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง

ตั้งแต่วันแรกที่เกิดมา 20 ปีแล้วนะ อืม…ไม่เคยคุยกับตัวเองจริงจังแบบนี้เลย ปกติแค่ยืนตรงหน้ากระจก แล้วถามว่าสบายดีมั้ย มีความสุขรึเปล่า แค่นั้น… ไม่รู้จะเขียนอะไรเลยแฮะ เอาเป็นว่า…ยินดีกับการเติบโตขึ้นอีกปีนึงนะ ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ถึงจะมีวันที่ไม่ค่อยชอบตัวเองอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยอยากเป็นคนอื่นเลย

ถึงแม้จะมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น แต่ 20 ก็ผ่านไปเร็วเช่นกัน ไม่กล้าย้อนกลับไปมองเลยว่าผ่านเรื่องพวกนั้นมาได้ยังไง เพราะบางครั้งความสุขก็เอ่อล้นและบางครั้งความเจ็บปวดก็กัดกินไปทั้งหัวใจ เลยได้แต่พยายามบอกตัวเองให้สิ่งเหล่านั้นสูญหายไปกับกาลเวลา ไม่รื้อฟื้นและไม่หยิบมาพูดถึง

หัวเราะ-ร้องไห้ คาดหวัง-เจ็บปวด ตื่นเต้น-ด้านชา ใช้ชีวิตเหมือนแม่เหล็กที่คอยดึงดูดขั้วตรงข้ามมาโดยตลอด

มีคนเคยบอกว่า มนุษย์ เป็นดั่งเช่นต้นไม้ แต่ละต้นใช้ระยะเวลาเพื่อจะเติบโต ออกดอกและผลิผลอย่างสมบูรณ์ด้วยปัจจัยที่แตกต่างกันไป บางต้นต้องปลูกในดินร่วน บางต้นเป็นดินทราย บางต้นก็เติบโตได้โดยไม่ต้องพึ่งดิน ที่อยู่อาศัยก็เป็นหนึ่งในหลายปัจจัยของการเจริญเติบโต บางต้นโตในกระถาง บางต้นสวยสะพรั่งในแจกัน บางต้นต้องอยู่รวมกันเป็นทุ่งเป็นป่าจึงจะงดงาม ปัจจัยสำคัญที่ขาดไม่ได้ก็คงเป็นการรดน้ำ ต่อให้ตันไม้ต้นนั้นจะชอบน้ำหรือไม่ชอบน้ำ แต่เพื่อการเติบโต ต้นไม้ทุกดอกต้องการการรดน้ำ

เราเองก็คงจะเป็นต้นไม้อย่างที่ใครเคยว่าไว้ ต้นเล็ก ๆ ที่ยังเติบโตไม่เต็มที่ ยังไม่มีดอก ไม่มีผล ใบผลิขึ้นตามกิ่งก้านให้เห็นอยู่ประปราย สวยงามหรือไม่ อยู่ที่ใครจะมองยังไง

สิบปีข้างหน้าจะเป็นยังไงบ้างหรอ ถ้ามนุษย์เป็นดั่งต้นไม้จริง ๆ การที่จะเติบโตให้ได้แบบนั้น ต้องใช้หยดน้ำที่หล่นจากดวงตามากมายแค่ไหนกันนะ จะยังคงใช้ชีวิตเหมือนแม่เหล็กอยู่อีกรึเปล่า แต่ไม่ว่าจะเป็นชีวิตแบบไหน ก็ขอให้มีชีวิตอยู่เพื่อยินดีกับตัวเองในทุกปีที่เติบโตนะ แล้วอย่าลืมมีความสุขให้มาก ๆ ล่ะ